dźwięk odnaleziony /
the sound regained
ENG

Koncert, któremu blisko do spektaklu teatralnego.
Spektakl, który jest koncertem.
Monodram.
Recital solowy.
Performans wiolonczelisty.
Dialog muzyka z artystą wizualnym.

Michał Pepol, zainspirowany współpracą z teatrem Krzysztofa Warlikowskiego, postanowił rozszerzyć i unowocześnić formułę klasycznego koncertu. Przeprowadza publiczność przez nietypowe techniki wykonawcze (porzucenie smyczka i wydobywanie dźwięku za pomocą dotyku, elektronika, uczynienie z wazonów pudeł rezonansowych), uruchamia wyobraźnię, ale przede wszystkim wtajemnicza w historię swojej intymnej relacji z wiolonczelą, zostawiając słuchaczom-widzom przestrzeń do przeżycia własnej opowieści. Dźwięk odnaleziony jest szczerym credo artysty, nowoczesnym wyznaniem wiary w moc muzyki.

„Dźwięk odnaleziony – jest parafrazą tytułu „Czas odnaleziony”, czyli ostatniego tomu monumentalnego dzieła Marcela Prousta „W poszukiwaniu straconego czasu”. Narrator w powieści, pojmując wielką moc sztuki, dochodzi do wiary w swoją własną twórczość. Mój koncert jest swego rodzaju próbą wiary w siłę i sens  własnego recitalu solowego. A na poziomie bardziej dosłownym, będę szukał i odnajdował dźwięk na różnych poziomach: dotykając albo pocierając wiolonczelę, szukając wibracji i interferencji poza nią, grając klasyczne frazy, uciekając do wyobrażeń prawie filmowych, wsłuchując się w elektronikę czy w nagrania atonalnego śpiewu nowozelandzkiego ptaka. Wreszcie odnajdując swój własny głos.

Zainspirowany moją przygodą z teatrem, zapragnąłem zagrać koncert, który byłby zbiorem różnych utworów, ale tworzyłby jedną całość i był jakby spektaklem, spójną opowieścią, w której występują różne postacie, skrajnie odmienne, a jednak opowiadające wspólną historię. Wierząc w to, że muzyka, którą wybrałem, jest w pełni autonomiczna i nie potrzebuje wsparcia obrazem, pomyślałem jednocześnie, że to właśnie obraz może być tym elementem wieczoru, który przeprowadzi słuchaczy-widzów w czasie między utworami. Stąd zaproszenie do współpracy Bownika, artysty wizualnego i audiofila. Żeby zachować spójność naszego twórczego podejścia, przełożymy model relacji muzyk-utwór na świat sztuk wizualnych: tak jak ja interpretuję wybrane dzieła innych kompozytorów, tak Bownik podejmie się reinterpretacji prac innych artystów.

Recital zacznę od nawiązania relacji z wiolonczelą poprzez gest i dotyk w utworze „The Map of Tenderness” Wojtka Blecharza, który – przeinterpretowany – przestanie być zapisem straty i przeobrazi w afirmację odradzania się. W „Music for Cello and One or More Ampified Vases” Alvina Luciera pojawi się pradźwięk – to bardziej rodzaj performansu niż klasycznie rozumiany utwór. Wreszcie „Modus”, czyli do bólu szczery i rozedrgany głos Tomasza Sikorskiego. Popularny „Spiegel im Spiegel” Arvo Pärta będzie parafilmowym momentem wieczoru, natomiast „Kartka z albumu” Pawła Mykietyna – najbardziej teatralnym i dramatycznym, z głosem Sary Bernhardt recytującej Fedrę. Najintymniejszym wyznaniem będzie piosenka „Among Angels” Kate Bush w mojej aranżacji. Natomiast ostatni utwór „Polishing” George’a Brechta – niech będzie antyfinałem”.

Michał Pepol

Program:
Wojciech Blecharz – The Map of Tenderness
Alvin Lucier – Music for Cello with One or More Amplified Vases
Tomasz Sikorski – Modus
Arvo Pärt – Spiegel im Spiegel
Paweł Mykietyn – Kartka z albumu
Kate Bush (arr. Michał Pepol) – Among Angels
George Brecht – Solo for Cello – Polishing

Trailer:  YouTube



back to projects / concerts



design: ujma.pl